fazlayım ben
farkımdayım
kabullenmek garip ediyor içimi
hiçliğimi anlamak çok zor
zamanla daha da zorlaşıyor
acıdım kendime
utandım
susmak lazım.

ellerinin güzelliğini masada değil
yüzümde farketmeliydim
keşke yüzümü kaybetmeseydim.

kelimeler anlamını yitirse de
günler boşalmış gibi gözükse de
saatin sadece kolunda dursa da
kendini, kalbini asla unutma
yük gibi gözükse de
nefes aldiğini unutma
kalk ayağa
korkma.

yediklerimi çoktan sıçtım
gördüklerimi görmek istemezdim
duyduklarım yalandı
normal olan
utanmadan yaşamaya çalışmaktı
ben naptım
kalkıp kendimi astım
kurudum
hatta biraz rengim soldu
içimin rengi daha canlı
üzerimde mandal izleri.

hiç tutamadı çocukları elinden
hiç öpemediler babalarının elini
harçlıklarını alamadılar ondan
saçlarını okşayamadı çocuklarının
çok kokladı saçlarını
içine çekti tertemiz kokularını
ama hiç gitmedi ellerini çalan
makinanın yağ kokusu burnundan...

bir varmış, bir yokmuş,
bu cümle
çok masal başlattı
benimkinin aksine.

uykusundan uyandırdığım
her taksici için
üzüldüm
ama gitmem lazımdı.
saatim yoktu
ve
buna üzülmeye değmezdi.

kendimi hissetmiyorum
ellerim soğuk
gözlerim yorgun
ben miyim
yanımda kalsın yarın
ölmeliyim yarın
kelimeleri kırıyorum
utandılar benden
iyi mi bu
değil
biliyorum
ama dillendirmek zor
dinlendirmek de kendimi
çok yorgunum
hissettiğim ben miyim
hissetmiyorum.

gülmüştüm sana
çantama işlediğin
uğurlu sayılardan sonra
koca bir düğüm vardı arkada
çözemedim hala
kalbim
en büyük kedinin
yumağı yokluğunda
ve kolumda boncuklu bir toka
son hatıra

bir sıfır
sen ve ben
sonuç değil bu
verilenler sadece
topla çıkar böl
çarpma yeter

sana birşey olmasın.

boşuna demedim
canım diye sana
canımdın
bu kalabalık yakan top oyununda
uzaktasın
yandım
kenardayım.

tuzlu fıstığı
soyup yiyenlerden değilim
bu yüzden hiç değişmeni istemedim
seni sensin diye sevdim
sen' in yanına ekler getirirken
kendi kendimi yedim.

hep benim kalemimi kullandık
yazı bozuldukça, kendimi açtım
avcumdaydı artıklarım
benimle ilk cümlelerini
mektuplarını tükenmezle yazdın
ali olsun isterdim adım
hep benim adımı yaz isterdim
çocuk aklı işte
jaleyi, jandarmayı
hele oya yı hiç bilmezdim
varsa yoksa ipek' tim, ipek' tin
kaya ile ılık süt içtiğin gün
ben de kalemtraşımı kırdım
daha kendimi açmadım
o yüzden hala kalınım.

çöp poşetiyim kapıda
sular aktı
merdivende iz kaldı
en güzeli
her halimle
senin olmamdı.

bizim sürmediğimiz arabada
ileriye bakmak
söförü takip etmek niye
hatta arabaya binmek niye

dinlenilmeyi bekleyen şarkılarız
en uzun listede
anlamlıyız kendimizce
sıra gelir belki ama
anlaşılmayı beklemek
sıraya girmek niye

uymayacağın kuralları bilmek
gidemeyeceğin yeri gösteren
tabelayı okumak niye
kedilerin ezildiği yollara
kedigözü koymak niye

bir daha aramayacağın
numarayı hafızanda tutmak
boşuna telefon taşımak niye

konuşamadıktan sonra
dilinin olması
yutamadıktan sonra çiğnemek
dişlerini korumak niye

anlatamadıktan sonra
rüya görmek
yalandan anlam yüklemek niye

göremekdikten sonra bakmak
gözünü açıp kapamak niye
yanakların hiç kurumadıktan sonra
ağlamak niye

kaybettikten sonra
bu kadar uzatmak
aldığın nefesi vermek
verdiğini geri almak niye