mutluydu o gün hiç bir şey üstüne gelmiyordu,sanki onu kaybetmişti peşini hiç bırakmayan kötü şans
rahatladı, gülümsedi ve yürümeye devam etti.
Sigara yakmak istedi ama olmazdı yolda içmesi yadırgana bilirdi toplum tarafından.
yurtta içerim diye geçiştirdi düşüncelerini kendisinin de bazen bir parçası olduğu toplumun
mutluluğunu bozmasına izin vermemek için.
kitap almıştı o gün kendine bilmediği bîr yazar vardı çantasında,
okumak istiyordu ama pek emin değildi.
pek sevmezdi bilmediği kişileri okumayı ama kitap çekmişti onu içine .kapağı,adı bir şeyler bulmuştu
kendine yakın. almıştı fiyatına bakmadan parasını hesaplamadan belki de lükstü öğrenci haline o kitap.
Yurduna yaklaşmıştı ama içinden hiç oraya gitmek gelmiyordu. Biraz daha yürüyeyim dedi ve sahile
doğru yürüme başladı,arkadaşları da orada olabilirlerdi hem. Canı sıkılan ya da mutlu olan oraya giderdi
İçindeki mutluluğu paylaşmak istiyordu,bir farkı vardı diğerleriyle. O konuşmayacaktı anlayan
anlayacaktı mutluluğunu buydu o.
ama bir sorun vardı ya orada üzgün bir arkadaşı vardıysa ? onun yanında gülücükler dağıtamazdı
etrafına onunla oturup ağlardı beraber onunla bu da oydu.
Ne yapacağına ilk başta karar vermedi ama ne olursa olsun gidecekti normal hızına döndü yürümeye
devam etti,
Kimse yoktu her zamanki yerlerin de boşuna düşünmüştü onca şeyi. oturdu çantasından sigarasını
çıkarıp yaktı.öyle bir mutlu çekti kî nefesi içine sanki zehir değildi içtiği sigarsını hızlı içti başı dönmüştü
birazdan geçerdi umursamadı.
Hava karamaya başlamıştı hafiften kalkayım dedi başının dönmesi çoktan geçmişti,ayağa kalktı
mutluydu otururken çok fazla şey düşünmemiş sadece denizi izlemişti ve daha da rahatlamıştı.
Yürümeye başladığın da telefonun hüzünlü melodisini duydu,çantasında çalıyordu ses az geliyordu ve melodi daha hüzünlüydü şimdi .hatırlamak istemediği şeyler geldi aklına.hiç değilse bugün hatırlamak istemiyordu.telefonunu çantasından çıkartmadan kapattı.
rahatladı hemen.konuşmak istemiyordu kimseyle susmaya ,duymamaya devam etmekti tek istediği.
Ama selpak satan çocuk bozdu sessizliğini kızamadı çocuğa,ihtiyacı yoktu şu anda ama aldı bir tane.çok kullanmıştı ağlarken o mendilleri sevgilisinden çok onlar dokunmuştu yüzüne belki de,sevgilim dedi mendile sıkı sıkı tutu sanki bir eldi tutuğu.
gülümsedi.onu düşünmek acıtmamıştı içini bu kez .kızgın kızgın bakmıyordu sevgilileriyle oturanlara,yürüyenlere.mutluydu işte bugün mutlu.hiç bir şey bozamazdı mutluluğunu izin vermezdi buna vermeyecekti de bugün onun günüydü.
adımlarını yavaşlatmıştı bitsin istemiyordu gün.yurduna yaklaşmıştı yine bu sefer oraya gitmekten korkmuyordu.emin adımlarla yürüdü daha önce hep sevgilisiyle ayrılıp,sevgilisin o yurda girinceye kadar beklediği köşeyi gözleri dolmadan geçti.yurda gelmişti artık hala mutluydu gülümseyebiliyordu daha ne olsundu ne isteye bilirdi ki.yine tercih yapacaktı kantin mi oda mı ? düşündü kantini bir an soğuk hissetti,kanı kaynıyordu onun oda arkadaşı onu mutlu görmeliydi birazcık da olsa onun hakkıydı bu.yukarı çıktı merdivenler değil o merdivenlerin üstüne üstüne gidiyordu.anahtarını aldı çantasından ,kapıyı açtı, oda arkadaşı kızgın,kırgın karşısındaydı yüzündeki gülümseme kayboldu.
Bir zarf tutuyordu elinde Sertap'ın,beyaz uzun bir zarf .yanına oturdu zarfa baktı üstünde hiç beklemediği bir şey yazıyordu. Zuzu. gözleri doldu.böyle sadece o seslenirdi kendisine.
İyice ağlamaya başladı hıçkırırken sordu: nerde ? diye.Sertap neredeyse bağırarak niye açmadın telefonunu diye karşılık verdi. cevap veremedi, hıçkırmaya devam etti.Sertap,buradaydı az önce gitti dedi.çok bekledi ama gelmeyince bunu sana bıraktı dedi sakin bir sesle.
Zarfı almaya korkuyordu ama Sertap eline tutuşturup çıktı odadan.
Korka korka açtı zarfı ilk cümleyi okumayı bitirmeden kağıt ıslanmıştı.
İz bırakanlar unu……
Artık bildiklerini de okumayacaktı.